مانجارو چیست و چه تفاوتی با سایر آمپول‌های لاغری دارد؟

در سال‌های اخیر استفاده از داروهای تزریقی برای کاهش وزن به‌طور چشمگیری افزایش یافته است. یکی از جدیدترین و پرسر‌وصداترین این داروها مانجارو  است که ابتدا برای درمان دیابت نوع ۲ معرفی شد، اما به‌دلیل تأثیر قابل توجه بر کاهش وزن، مورد توجه افرادی قرار گرفته که به دنبال لاغری سریع هستند. در این مقاله به‌صورت دقیق و علمی بررسی می‌کنیم که مونجارو چیست، چگونه عمل می‌کند و چه تفاوتی با سایر آمپول‌های لاغری دارد.

مانجارو چیست؟

Mounjaro نام تجاری دارویی به نام «تیرزپاتاید» است که توسط شرکت Eli Lilly تولید شده است. این دارو در اصل برای کنترل قند خون در بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲ طراحی شده، اما به دلیل مکانیسم اثر خاص خود، کاهش وزن قابل توجهی نیز ایجاد می‌کند.

مونجارو به صورت آمپول هفتگی تزریق می‌شود و با تأثیر بر هورمون‌های تنظیم‌کننده اشتها و قند خون، باعث کاهش اشتها، افزایش احساس سیری و در نهایت کاهش وزن می‌شود.

مکانیسم اثر مانجارو چگونه است؟

برخلاف بسیاری از آمپول‌های لاغری قدیمی که تنها روی یک مسیر هورمونی اثر می‌گذارند، مونجارو به‌صورت همزمان دو گیرنده مهم را فعال می‌کند:

• گیرنده GLP-1

• گیرنده GIP

این اثر دوگانه باعث می‌شود:

• تخلیه معده کندتر شود

• اشتها کاهش یابد

• تمایل به مصرف غذای پرکالری کمتر شود

• قند خون بهتر کنترل گردد

به همین دلیل کاهش وزن با مونجارو در برخی مطالعات چشمگیر گزارش شده است.

تفاوت مونجارو با سایر آمپول‌های لاغری چیست؟

برای درک بهتر تفاوت‌ها، لازم است آن را با داروهای مشابه مقایسه کنیم.

۱. تفاوت با اوزمپیک و ویگووی

Ozempic و Wegovy هر دو حاوی «سماگلوتاید» هستند و تنها روی گیرنده GLP-1 اثر می‌گذارند، در حالی که مونجارو علاوه بر GLP-1، روی GIP نیز تأثیر دارد. همین موضوع باعث شده در برخی افراد کاهش وزن بیشتری ایجاد کند.

۲. تفاوت در شدت عوارض

همانند سایر داروهای این گروه، مونجارو نیز می‌تواند عوارضی ایجاد کند از جمله:

• تهوع و استفراغ

• اسهال یا یبوست

• ضعف و بی‌حالی

• افت قند خون (به‌ویژه در بیماران دیابتی)

• احتمال التهاب پانکراس در موارد نادر

شدت عوارض در افراد مختلف متفاوت است و گاهی باعث قطع درمان می‌شود.

۳. وابستگی به مصرف مداوم

یکی از مهم‌ترین نکات درباره این داروها این است که با قطع مصرف، احتمال بازگشت وزن وجود دارد؛ زیرا مکانیسم آن‌ها مبتنی بر کنترل اشتهاست، نه اصلاح دائمی ساختار متابولیک بدن.